Mirthe Blussé

Mirthe Blussé woont en werkt tussen Amsterdam en Barcelona

La peinture comme affirmation de la vie, de sa vraie nature.

– Etel Adnan

Mirthe begon in 2002 als student aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag: een lang gekoesterde wens na een succesvol afgeronde rechtenstudie. Ze werd aangenomen bij zowel de richting Beeldende Kunst als Grafisch Ontwerpen. Na enig twijfelen koos ze voor het laatste, omdat ze zichzelf niet als het archetype kunstenaar zag dat elke ochtend z’n bed uit komt met de innerlijke drang om kunst te maken.

Hoe anders is dit nu: Nooit had ze vermoed dat ze jaren later het liefst elke dag lange uren zou maken in haar atelier, werkend als een monnik, en volledig in haar element.

Observeren. Onderzoeken. Experimenteren. Abstraheren. Vormgeven. Het waren de pijlers van de Haagse academie waar de invloed van Bauhaus sterk voelbaar was. Voor Mirthe, die van nature graag observeert én experimenteert, was het een waanzinnig inspirerende tijd. Ze studeerde dan ook af met een project in meerdere disciplines.

Van opvalt aan Mirthe’s werk is de abstracte, minimale compositie, in combinatie met een krachtige, spontane ingreep en een uitgebalanceerd kleurgebruik. Er gaat een uitgebreid creatief proces aan vooraf met veel onderzoek, maar uiteindelijk is het sterk gebaseerd op intuïtie.
Haar inspiratie haalt ze uit dagelijkse observaties en emoties. Door middel van een zorgvuldig schetsproces probeert ze tot hun essentie te komen en de ruis eruit te filteren:
‘Mijn werk is voor mij zowel vraag als antwoord. Ik vraag me steeds af: ‘Wat wil ik zeggen?’ en ‘Wat wil ik niet zeggen? Wat laat ik weg?’ In die zin is mijn werk nogal meditatief. Ik gebruik het liefst een vrij eenvoudige, abstracte beeldtaal. Meestal geef ik in de titel een hint over de betekenis, maar veel verder ga ik niet: ik heb liever dat de kijker vrij is om z’n eigen fantasie te gebruiken.’

Mirthe schildert meestal horizontaal, op de vloer, waarbij ze haar hele lichaam in kan zetten om de juiste bewegingen te maken met de kwast of oliekrijt.

‘Ik schilder, maar eigenlijk voelt het meer als tekenen. Wat mij in deze manier van werken fascineert, is de directheid en tegelijk de kwetsbaarheid van het handgebaar, de beweging over het canvas of papier.’

Haar werk ademt een zekere balans en rust uit, waardoor het zich niet laat opdringen. De poëtische titels bieden ruimte voor reflectie. Ze nodigen uit om – al is het maar voor even – contact te maken met onze verbeelding. Geen overbodige luxe in een wereld vol lawaai, geobsedeerd door snelheid.